பேமிலி மேன் 2 சீரீஸ் டிரைலர் வெளியான நாளிலிருந்தே இந்த சர்ச்சை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் சினிமாவில் உள்ள பிரபல இயக்குனர்கள், எழுத்தாளர்கள், ஏன் தமிழக அமைச்சர்கூடத் தடை செய்ய வேண்டுமென்று கோரிக்கை விட்டிருந்தார். அப்படித் தமிழர்கள் மனம் புண்படும்படியான காட்சிகள் டிரைலரில் இருக்கின்றனவா என்று கேட்டீர்களானால் அப்படியெல்லாம் சுத்தமாய் இல்லை என்று சொல்ல முடியும். அதே நிலைதான் வெப் தொடர் வெளியானதும். அதில் தமிழர்கள் மனம் புண்படும்படியான காட்சிகள் இருக்கின்றனவா என்று கேட்டீர்களானால், ஒரு திரைக்கதையாக்கத்தில் ஏற்கனவே நடந்த சம்பவங்களை அடிப்படையாய் வைத்துப் புனையப்பட்ட கதை என்பதால் தவறாய்த் தெரியவில்லை.

அமேசான் பிரைமில் வெளியாகியிருக்கும் ஃபேமிலி மேன் 2வின் கதை ஆரம்பிக்கும்போதே இலங்கையில் தனி ஈழம் கொடுக்கப்பட்டு, வெளிநாடுகளிலிருந்து பாஸ்கரன் என்பவர் பிரதம மந்திரியாய் இருந்து ஆட்சி செய்வதாய் காட்டப்படுகிறது. இந்தியா இலங்கைக்கு உதவ ஆரம்பித்தததற்கான காரணம், தங்களுடைய கடலோரப் பகுதிகளை சீனா ஆக்கிரமித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் சீனாதான் இப்போது அங்கே இருக்கிறது. இப்படி ஆரம்பிக்கும்போதே இலங்கையை அடிப்படையாய்க் கொண்டிருக்கும் போராளி அமைப்பின் தற்போதைய நிலை என்று புனைவாய்த்தான் ஆரம்பிக்கிறார்கள். அது புனைவு என்று ஏற்றுக்கொண்டுதான் சீரீஸைப் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறோம். புனைவு என்று ஏற்றுக்கொண்ட பின் ஏன் போராளிகளின் தலைவர் வெளிநாட்டுக்கு ஓடி ஒளிந்தாய் காட்டுகிறார்கள், அவர் மது குடிப்பதாகவும், புகைப்பதாகவும் காட்டுகிறார்கள் என்ற கேள்விகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. போராளிகளின் தலைவரை இழிவுபடுத்துகிறார்கள் என்று விமர்சிக்கப்படுகிறது.

பாகிஸ்தானும் ஈழமும்

இதே சீரீஸின் முதல் பாகத்தை எடுத்துக்கொண்டால், அதில் பாகிஸ்தானிய தீவிரவாதிகளை ஒழிக்க இதே நாயகன் அங்கே போய் அழிக்கிறான். பாகிஸ்தானியர்கள், காஷ்மீர் முஸ்லிம்களை நாம் தீவிரவாதிகளாய்த்தான் பார்க்கிறோம் என்கிற குற்றச்சாட்டுக்கு ஏற்பக் கதை இருந்தாலும், அப்பாவி இஸ்லாமியர்கள் இதில் மாட்டிக்கொண்டு சாகடிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதையும் சொல்லாமல் இல்லை. நம் பக்கத்திலிருந்து பார்த்தால் பாகிஸ்தான்காரன் தீவிரவாதி. அதே அவன் பக்கமிருந்து பார்தால் போராளி. இப்போது சொல்லுங்கள், பாகிஸ்தான்காரரின் மனம் புண்படுமா படாதா?

தற்போதைய பாகத்தில் ஏன் இனப்படுகொலை பற்றிச் சொல்லவில்லை, ஏன் பெண் போராளி தன் காரியம் நடப்பதற்காகத் தன் உடலைப் பண்டமாற்று செய்கிறாற்போலக் காட்டுகிறார்கள், தமிழர்கள் என்றாலே கறுப்பாய்க் காட்டப்பட வேண்டுமா, மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட தீவிரவாதிகள் என்று ஒரிடத்தில் சொல்கிறார்களே என்றெல்லாம் கேட்கிறார்கள். ஆனால் அதே வசனத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் தீவிரவாதிகள் கிடையாது, போராளிகள். விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் என்று வசனம் வருகிறது. பொய்யாய் நாயகன் தான் தீவிரவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட கதை சொல்ல, எதிர் நாயகி, அவளின் வாழ்க்கையைச் சொல்லி, இது உண்மையாக நடந்தது என்பதாய்க் காட்சி வைத்திருக்கிறார்கள். முடிந்த வரை, இந்திய அரசின் கையாலாகதத்தனத்தை விமர்சித்திருக்கிறார்கள். யாரென்ன சொன்னால் என்ன, அரசு என்ன சொல்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதுதான் அரசாங்க ஊழியனின் கடமை என்று புலம்புகிறார்கள்.

பார்வைகளில் உள்ள மாற்றம்

இலங்கைத் தமிழர்கள் தங்களது கொள்கைக்காக உயிரை விடக்கூட தயங்காதவர்கள் என்று காட்சிப்படுத்துகிறார்கள். கூடவே தமிழ்நாட்டில் உள்ளவர்களின் புரிதலுக்கும், இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களில் உள்ளவர்களின் புரிதலுக்கும் நிறைய வேறுபாடு இருக்கிறது. ராஜீவ் காந்தியின் கொலைக்குப் பிறகு தமிழ்நாட்டில் உள்ள பல ஆதரவாளர்களின் மனநிலையிலேயே மாறுதல் வந்திருக்கிறது எனும்போது தொப்புள் கொடி உறவு போன்ற உணர்வுப்பூர்வமான தொடர்பில்லாதவர்களுக்கு இவர்களது செயல் தீவீரவாதித்தனமாய்த் தெரிவது ஒன்று ஆச்சரியமில்லை.

திரைக்கதையாளர்கள் அங்கேயும் இல்லாமல் இங்கேயும் இல்லாமல் இலங்கைத் தமிழ்ப் போராளிகளைப் பற்றிய அபத்தமான புரிதலோடுதான் கதை செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் தரப்பு நியாயம், இங்குள்ளவர்களின் உணர்வுகள் ஆகியவற்றுக்கு மதிப்பு கொடுத்து, அவர்கள் சார்பாகவே திரைக்கதை போகவேண்டுனென்றால் கதையின் நாயகன் ஸ்ரீகாந்த், போராளி சமந்தாவோடு இந்தியப் பிரதமரைக் கொல்ல உதவினால்தான் உண்டு. அப்படிக் கதை எழுத முடியுமா? அது இக்கதையின் அடிநாதத்திலிருந்து நழுவிப் போய்விடாதா?

உளவுத் துறையில் வேலை பார்ப்பவனின் முக்கிய வேலை அரசாங்கத்தை, அவர்களின் உத்தரவைச் செயல்படுத்துவதே. இந்தியப் பிரதமரைக் கொல்ல விழையும் ஒரு விஷயத்தை யாருக்கும் தெரியாமல் கனகச்சிதமாய்த் தவிர்ப்பதே இவர்களின் நோக்கம், மிஷன் எனும்போது அதைத்தானே காட்டியாக வேண்டும்?.

பிகார் கதையைக் கேளுங்கள்

சமீபத்தில் மகாராணி என்னும் இன்னொரு வெப் சீரீஸில் பிகார் முன்னாள் முதல்வர்கள் லாலு பிரசாத் யாதவ், ராப்ரிதேவி ஆகியோரின் கதையை அடிப்படையாய் வைத்து எடுத்திருந்தார்கள். பிகாரின் முதலமைச்சரைக் கொல்ல நடந்த முயற்சி தோல்வியடைந்து முதலமைச்சர் செயல்பட முடியாமல் போனதால் அவரது கைநாட்டு மனைவியை முதலமைச்சர் ஆக்குவதாகவும், அவர் ஆட்சியைத் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு நாட்டின் அத்தனை ஊழலுக்கும் காரணம் தனது கணவர்தான் என்று புரிந்துகொண்டு அவரைக் கைது செய்து சிறையில் அடைப்பதாகவும் கதை செய்திருந்தார்கள்.

கதையைப் பார்க்கும்போதே நிச்சயம் லாலு பிரசாத் யாதவின் கதை என்று எல்லோருக்கும் தெரிந்தாலும் பிகாரிகள், லல்லுவின் கட்சி ஆட்கள் மனம் புண்பட்டதாகச் சொன்னதாக இதுவரை தெரியவில்லை. ஆனால் இப்புனைவிலும் சிறிது உண்மை இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஏன் தற்போதைய முதலமைச்சர் நிதிஷ் குமார்கூடக் கிட்டத்தட்ட அதேபோன்ற பெயரில் சதிகார, துரோகியாய் காட்டப்படுகிறார். அதற்காக அவரது ஆதரவாளர்களின் மனம் புண்பட்டதாய்த் தெரியவில்லை.

இப்படியான பல உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியுமென்றாலும் நாம் பெரிதும் மதிக்கும் அமைப்பைப் பற்றி கொஞ்சம் ஆங்கே இங்கே மாற்றுக் கருத்தோடு புனைவாய் யாராவது சொல்லும்போதெல்லாம் மனம் புண்பட்டு அதை அரசியலாக்குவது அங்கே தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. புனைவில் புண்படும் நெஞ்சங்கள் நிஜத்தில் அதற்காகப் போராடுவது இல்லை. இந்தப் பிரச்சனைக்கு மட்டுமே சொல்லவில்லை. பொதுவாய்ச் சொல்கிறேன்.